Mijając spojrzałem na jego młodą, pociągłą twarz. Na nosie miał czarne okulary. I dopiero wtedy zobaczyłem, że w dłoniach trzyma laskę dla niewidomych, taką nowoczesną, długą i cienką. Dzierżył ją jak lancę w połowie długości. I wówczas dotarło do mnie, że mam przed sobą niewidomego Don Kichota z La Manchy, który na współczesnym Rosynancie nie widzi wcale schodów, lecz jakieś swoje fantasmagorie. I choć przez moment miałem zwykły odruch zaoferowania pomocy, to jednak zrezygnowałem ze wcielenia w rolę Sancho Pansy. Wstyd przyznać się, ale chyba bałem się, że ta historia może mieć jakąś banalną pointę. Dobranoc.
(krawat: Giaccomo Larusso)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz